Այսօր մեռնել, վաղը ապրել... հուշերում

Պոետիկ խառնվածքով, երազկոտ պատանու տեղը ռազմի դաշտը չէ:

Ոչ էլ հարթակը, որտեղ քաղաքական, հայրենասիրական ռոմանտիզմի փոխարեն բազում անչափահաս կարիերիստներ փորձում են ինքնահաստատվել: Րաֆֆու ԹԱԹՈՍՆԵՐԻ պես կամ ԲՈՀԵՄԱԿԱՆ միջավայրում դեռևս չկայացած, բայց իրենց ԲՈՄՈՆԴԻ մեջ տեսնող այդ շերտը չի կռվելու:

Նրանք սիրում են կյանքը և սիրել ու սիրվել են ուզում: Չշտապենք մեղադրել նրանց:

Մերօրյա հարուստները կամ նրանց ՄԱԺՈՐ զավակները կարողություն ու պաշտոն են ձեռք բերել ոչ վեհ մարդկային գաղափարների իրականացման համար: Նրանք Հայրենիքին տանկ ու ինքնաթիռ կնվիրեն, բայց կյանքը՝ երբեք:

Խենթերի մի տեսակ կա, որն ամուսնացել է իր պատանքի հետ, որն արցունքոտ աչքերով ինքնամոռաց ֆիդայական երգ է երգում ինքնաձիգը ձեռքին:

Ահա նա, այդ նա է Հայրենիքի զինվորը:

Հենց նրանք են, որ կյանքը զոհասեղանին դնելով, իրենց ետևից ազգն են տանում դեպի անմահություն: Հայրենիքը թանկ է, սակայն ոչ այն պատճառով, որ այն ցեղիդ բնօրրանն է, այլ այն ունենալու համար վճարված չափազանց թանկ գինը:

Գարուշ ՔՈԹԱՆՋՅԱՆ

Հ.Գ.

Հիշում եմ, դպրոցական էի, մեր տան ռադիոն թուրքերեն բալա բալա էր ողբում:

-Մամ,- զարմացած հարցնում եմ,- ինչի թուրք մամաներն էլ ե՞ն լացում, չէ՞ որ կոտորողն իրենք են եղել:

-Մոր սիրտ է, զավակի կորուստն է ողբում,-ասաց մայրս:

Տափաստանում, երբ գայլի ոռնոցն է ընկերդ, ի՞նչ մամա, ի՞նչ բալա,- խորհում էի ես:

Մեկնաբանություններ